‘Solarsubsidies pure verspilling’

26 oktober 2011

De miljarden subsidie die de wereld het afgelopen decennium in de zonne-energiesector heeft gepompt, is pure verspilling, vindt het gerenommeerde weekblad The Economist.

Net als Bits&Chips kon de The Economist het faillissement van Solyndra niet onbecommentarieerd laten passeren (zie ‘Solyndrama’ in Bits&Chips 10, 2011, en ‘Thou orb aloft full-dazzling’ in The Economist van 15 oktober 2011). Voor het liberale Britse weekblad was de zinkende zonnepaneelmaker echter niet zozeer slachtoffer van moordende concurrentie uit China, als wel een schoolvoorbeeld van de ellende die staatsbemoeienis op de vrije markt oplevert.

Solyndra fabriceerde cilindervormige Cigs-modules, een product dat bij voorbaat scepsis opriep in de industrie: waarom niet gewoon vlak, dat is toch veel makkelijker en goedkoper? Velen claimen dan ook het faillissement van mijlenver aan te hebben zien komen. Dat was vervolgens olie op het vuur nadat de affaire een flinke politieke staart had gekregen in de Verenigde Staten. Daar zijn vooral veel Republikeinen fel gekant tegen subsidies, maar de regering-Obama had juist een half miljard dollar aan garanties toegezegd en ging het schip in. Toen er ook nog allerlei dubieuze contacten tussen het Department of Energy en Solyndra aan het licht kwamen, roken de Republikeinen vanzelfsprekend hun kans. In het commentaar schaart The Economist zich wat betreft de subsidiescepsis aan hun zijde.

De cilindervormige PV-modules van Solyndra riepen van begin af aan scepsis op.

De teloorgang van Solyndra is echter niets vergeleken bij de miljarden euro’s die aan de andere kant van de Atlantische Oceaan – in Duitsland voorop – over de balk zijn gesmeten, relativeert het zakenblad. Door iedere beschikbare duurzame technologie (PV, wind, biobrandstof) een eigen terugleververgoeding te geven, draaien burgers in feite op voor de kosten van wat de industrie maar in een doos kan stoppen. Dat is inefficiënt, want niet iedere technologie levert per euro een even grote CO₂-reductie op. En wie weet wat al dat geld voor zonne-energie – PV is nog altijd een van de duurdere opties - had kunnen betekenen voor innovaties in andere sectoren.

The Economist prefereert daarom een open speelveld. Het onderkent de gevaren van klimaatverandering en stelt daarom voor belasting te heffen op CO₂-uitstoot, maar wil verder alle andere energieopties het onderling laten uitvechten. De Britten twijfelen er niet aan dat zonne-energie uiteindelijk als winnaar boven komt drijven, alleen willen zij dat punt op de goedkoopst mogelijke manier bereiken.

ECN-expert Wim Sinke reageert hier op The Economist.

Paul van Gerven

Terug naar overzicht